Zelfs als je even niet meer weet waar je ook alweer was in je verhaal, wordt een stilte eigenlijk altijd positief ervaren. Zie het als een (noodzakelijke) adempauze: zowel jij als je publiek kan even ‘op adem komen’. Een stilte schept letterlijk ruimte: om een grapje te maken, om even te herpakken, om iets extra te benadrukken, om, ja, even ergens bij stil te staan.
Vanuit het perspectief van het publiek is er een enorm verschil tussen een spreker die in paniek raakt omdat hij niets te zeggen heeft en een spreker die bewust een pauze neemt om zijn gedachten te ordenen. Pauzeren kan je publiek de tijd geven om je punt te verwerken.
Natuurlijk vergt het moed om te pauzeren, maar een creatief gebruik van stiltes en pauzes en je zult zien dat de impact van je toespraak aanzienlijk groter wordt.
