Een van de meest geruststellende gedachtes is dat het bij het spreken in het openbaar niet om jou draait. En dat klinkt misschien onwaarschijnlijk. Je bent geneigd te denken dat alles om jou draait als jij daar op dat podium staat. Je bent geneigd naar jezelf te kijken door de ogen van het publiek: zullen ze je wel interessant genoeg vinden, zullen ze je slim genoeg vinden, knap, spontaan, grappig, goed gekleed. Wat zullen ze zeggen als ze het na afloop met anderen over jouw presentatie hebben.
Het is precies dit centraal stellen van jouw persoon, jouw ego feitelijk (want de beoordelende blik van de ander gaat over jouw ego), wat zenuwen, onzekerheid en faalangst in de hand werken. Je bent met jezelf bezig via de ander. En de keerzijde daarvan is de angst voor alles wat mis kan gaan: rode vlekken, trillende handen, versprekingen, onjuistheden, domheden en noem maar op. Juist de beoordelende blik (en in het geval van een volle zaal, honderden blikken) jaagt angst aan. Wat als ik het fout doe… De hel, dat zijn de anderen, Sartre zei het al.
In onze beleving is het van groot belang om met jezelf bezig te zijn tijdens een presentatie, maar op een andere manier. De focus moet veeleer liggen op het contact houden met jezelf – bijna op een fysieke manier dan op het overbewustzijn van het ego, de verwachtingen en het oordeel.
De wetenschap dat een publiek in principe altijd welwillend is, is een andere geruststellende gedachte. Het publiek ís helemaal niet bezig met jou. Ze zijn gekomen omdat ze geïnteresseerd zijn in de inhoud van jouw verhaal. Jouw angst om ‘af te gaan’ is in die zin dus nogal off-topic. Het gaat immers niet over jou. Zonder het contact met jezelf te verliezen mag je erop vertrouwen dat jouw enthousiasme voor het onderwerp van je verhaal door je publiek wordt gezien en gewaardeerd.
Wanneer je erin slaagt het ego los te laten, jezelf een beetje te relativeren zul je dat ervaren als een enorme bevrijding. In plaats van ongemakkelijk overbewust, ben je bewust, in plaats van gevangen (in die blik, binnen die verwachtingen) voel je je vrij.
En het mooie is, dat je op die manier spreekt vanuit authenticiteit. In onze methode combineren we technieken uit het theater met retorische vaardigheden. De focus ligt op het laten spreken van de eigenheid, werken met wat je hebt. Niet het ego, maar het verhaal. Wat is jouw fascinatie voor een onderwerp en hoe deel je die fascinatie.
