Meestal zijn we geneigd de inhoud van ons verhaal het allerbelangrijkst te maken. In zekere zin is dat ook zo, vooral ook in de voorbereiding, maar in het contact met het publiek mag het belang van die inhoud wat naar achteren schuiven. Niet zozeer omdat mensen zich vaak weinig herinneren van wat je te zeggen had, maar vooral omdat de inhoud van je verhaal pas goed overkomt, wanneer je op het contact met het publiek het belangrijkste maakt. De mensen zijn naar jou toe gekomen en dat ‘live’ moment moet voelbaar zijn (anders had je ze ook wel een A4’tje kunnen sturen). Weet dus aan wie je je verhaal vertelt en hoe dat landt. Hoe meer het publiek zich met je verbonden weet, hoe meer het bereid is je verhaal te ontvangen.
Dat betekent niet dat de inhoud er niet toe doet of dat je er niet voor moet zorgen dat je je goed voorbereidt. Wat dit principe inhoudt, is dat zodra je voorbereidingen zijn afgerond en het tijd is om je materiaal te presenteren, je de verbinding met je publiek prioriteit geeft. Echter, dit kan alleen wanneer je voorbereiding optimaal is. Pas wanneer je de inhoud van je verhaal kunt dromen, komt er voldoende werkruimte vrij in je hoofd waardoor je kunt communiceren met het publiek.
Hoe ziet dat communiceren met het publiek eruit? Het begint feitelijk al bij de inloop: hopelijk komt het publiek binnen op het moment dat jij alles hebt geïnstalleerd. Je kunt op dat moment al contact maken: het publiek begroeten, een compliment maken, een grapje. Het eerste contact is dan gelegd en wanneer je dan begint met je speech, kun je hierop verder bouwen. Misschien heb je al een paar mensen in de zaal gezien met wie je al een soort van verbinding voelt. Daar kun je tijdens je verhaal gebruik van maken. Voor je van wal steekt, kijk je even een paar mensen aan. In plaats van iedereen kort in de ogen, kijk je twee of drie mensen iets langer in de ogen want pas dan voel je dat er echt contact is. Probeer het oogcontact levend te houden (niet staren), en start vanuit daar. Maak het oogcontact functioneel en probeer de blik van iemand in het publiek echt binnen te laten komen en geef diegene met jouw blik ook weer iets terug. We communiceren niet alleen met taal, maar ook met onze ogen!
In onze training oefenen we veel met dit publiekscontact en op een gegeven moment zul je merken dat dit z’n vruchten afwerpt: je ervaart meer rust, bent in het hier en nu en aan het eind van je verhaal ben je niet langer aan het eind van je latijn…
